Bruiloften
Een uitnodiging voor een bruiloft is een compliment én een klein raadsel. Wat trek je aan, welk cadeau past, hoe lang duurt het feest en wat gebeurt er als je aan tafel een misstap begaat? Deze gastengidsen beantwoorden zulke vragen voor 25 landen. Ze zijn geschreven voor mensen die binnenkort een bruiloft bijwonen, voor collega’s van stellen die in het buitenland trouwen en voor iedereen die benieuwd is hoe stellen overal ter wereld trouwen.
Elke gids behandelt wat je aantrekt, het cadeau, hoe lang de dag duurt, hoe je op de uitnodiging reageert, wat er tijdens de ceremonie en het feest gebeurt en wat een goede gast maakt, met een korte lijst van wel en niet doen en antwoorden op veelgestelde vragen. Lees de gids over het land van het paar en vraag het paar of de familie daarna wat voor hen geldt.
Die tweede stap is belangrijk. Bruiloften zijn persoonlijk en geen twee zijn gelijk: families hebben soms een gemengde achtergrond, stellen combineren tradities of houden het eenvoudig, en gebruiken verschillen per regio, geloof en generatie. Zie elke gids als vertrekpunt, niet als regelboek. Vraag toestemming voordat je tijdens ceremonies foto’s maakt, volg de wensen van je gastheren over kleding, cadeaus en tafelschikking en doe mee met nieuwsgierigheid in plaats van commentaar. Heeft een gebruik een religieuze betekenis, doe dan mee voor zover je je er prettig bij voelt en bedank vriendelijk als dat niet zo is. Kies hieronder een land voor de gids.
In Argentinië is alleen het burgerlijk huwelijk bij het Registro Civil juridisch bindend; een kerkelijke of andere religieuze plechtigheid is optioneel. In 2010 was Argentinië ook het eerste Latijns-Amerikaanse land dat het homohuwelijk invoerde. Recepties beginnen meestal laat op de avond en gaan vaak door tot in de kleine uurtjes, met dansen als middelpunt.
De meeste Australische bruiloften worden geleid door een burgerlijke ceremoniemeester (celebrant) in plaats van een geestelijke, waardoor stellen veel vrijheid hebben bij plechtigheid en locatie, van tuinen en wijngaarden tot stranden en zalen. Sinds december 2017 staat het huwelijk open voor paren van gelijk geslacht, en de vele gemeenschappen van het land, van Grieks en Libanees tot Vietnamees en First Nations, voegen eigen gebruiken toe.
Een Braziliaanse bruiloft kan burgerlijk, religieus of beide zijn, en veel stellen kiezen een religieuze plechtigheid met burgerlijke rechtsgevolgen. Padrinhos en madrinhas, vrienden of familieleden die naast het paar staan, spelen een centrale rol, en bij recepties zijn vaak zoetigheden als brigadeiros te vinden. In zo’n groot land verschillen regionale en familiegebruiken sterk.
Canadese bruiloften weerspiegelen een tweetalig, multicultureel land, dus een plechtigheid kan Franse, Engelse, Zuid-Aziatische, Chinese, Filipijnse, inheemse of andere tradities volgen. Het homohuwelijk is sinds 2005 in het hele land legaal. In sommige regio’s komen vrienden en familie ook naar een inzamelingsfeest voor de bruiloft, een zogeheten stag and doe.
Bij Chinese bruiloften zijn registratie en feest gescheiden: de juridische stap is het registreren van het huwelijk bij een afdeling burgerzaken, en het banket volgt op een eigen moment. Rood, de kleur van geluk, is overal te zien, een theeceremonie eert de ouderen en gasten geven geld in rode enveloppen. Gebruiken verschillen tussen stad en platteland en tussen regio’s en etnische groepen.
Stellen in Engeland kunnen trouwen in een kerk, een registerkantoor of een erkende locatie, en de dag omvat meestal een wedding breakfast, toespraken en een avondfeest. Gasten doen er goed aan kledingvoorschriften en cadeaulijsten met het paar af te stemmen en te vragen voordat ze confetti gooien, wat veel locaties beperken.
In Frankrijk heeft alleen de burgerlijke plechtigheid op het gemeentehuis, de mairie, rechtskracht, en die is meestal toegankelijk voor gasten; een religieuze zegen kan daarna volgen. Vervolgens gaat een vin d’honneur met drankjes en hapjes vaak vooraf aan een lang banket, en de pièce montée, een toren van soesjes, is een klassiek feestdessert.
Duitse stellen trouwen burgerlijk op het Standesamt, met daarna een optionele kerkelijke of andere plechtigheid. De avond ervoor of eerder nodigt een Polterabend vrienden en buren uit om voor geluk porselein stuk te gooien; glas wordt vermeden. Recepties kunnen spelletjes, toespraken en een door vrienden gemaakte bruiloftskrant bevatten, en gasten geven meestal geld of leggen samen voor een groter cadeau.
Een Ghanees huwelijk begint vaak bij de families, met een verlovings- of ‘klopceremonie’ waarbij de familie van de bruidegom formeel om de hand van de bruid vraagt en geschenken aanbiedt. Het gewoonterechtelijk huwelijk wordt wettelijk erkend, en daarna kan een kerkelijk of burgerlijk huwelijk volgen. Kente en andere stoffen, drums en dans horen erbij, met verschillen tussen Akan, Ga, Ewe, Dagomba en andere gemeenschappen.
Indiase bruiloften verschillen enorm per regio, religie en familie: een hindoeïstische plechtigheid draait mogelijk om het heilige vuur en de zeven stappen, een sikh-huwelijk om de Anand Karaj in de gurdwara, een islamitisch huwelijk om de nikah en een christelijk huwelijk om een kerkdienst. Onderdelen als mehndi, sangeet en de baraat-stoet van de bruidegom kunnen zich over meerdere dagen uitstrekken.
De vele etnische groepen van Indonesië hebben elk eigen huwelijksgebruiken, van Javaanse siraman-baderitueel tot Minangkabause, Balinese en Batakse plechtigheden. Voor moslimparen is de akad nikah het formele huwelijkscontract, gevolgd door een receptie, de resepsi, vaak met een grote gastenlijst. Gasten geven doorgaans geld in een envelop.
Japanse bruiloften kunnen de sjintoritus in een heiligdom volgen, met de bruid in een witte kimono en het delen van sake, of de vorm hebben van een ceremonie in een kapel naar westers voorbeeld. De juridische handeling is het indienen van een melding bij het gemeentekantoor. Gasten geven doorgaans geld in een sierlijke envelop, goshūgi, en krijgen cadeaus mee naar huis.
In Mexico maakt het burgerlijk register een huwelijk officieel, en veel stellen voegen daar een religieuze plechtigheid aan toe. Padrinos en madrinas, gekozen peetouders van de bruiloft, nemen vaak onderdelen van de dag voor hun rekening, en de riten kunnen de lazo omvatten, een koord of rozenkrans om het paar heen, en de arras, dertien muntstukken. De receptie is lang en muzikaal, met dansen als middelpunt.
Nieuw-Zeelandse stellen trouwen vaak buiten, in tuinen, op stranden of op wijngaarden, meestal met een celebrant. Velen nemen Māori-elementen op, zoals een karanga als welkomstroep, waiata of een pounamu-geschenk, en het homohuwelijk is sinds 2013 legaal. Bruiloften zijn doorgaans ontspannen van toon, maar het is beleefd om bij cultureel protocol het voorbeeld van het paar te volgen.
Nigeriaanse bruiloften bestaan vaak uit twee delen: een traditionele plechtigheid, zoals de Igbo-igba nkwu met palmwijn of een Yoruba-verloving, en een kerkelijk of moskeehuwelijk of een registratie bij de rechtbank. Gasten dragen vaak aso ebi, bijpassende stof die de families kiezen, en livemuziek en dans staan centraal. Gebruiken verschillen sterk tussen de honderden etnische groepen van Nigeria.
Poolse bruiloften hebben meestal een kerkelijke plechtigheid met burgerlijke rechtsgevolgen, gevolgd door een feest dat tot het ochtendgloren kan duren. Ouders ontvangen het paar bij de deur met brood en zout, en gasten roepen Gorzko, gorzko! (bitter, bitter) tot het paar elkaar kust. Oczepiny, een laatavondritueel met spelletjes en toasts, markeert de overgang van de bruid naar het getrouwde leven.
Een Saoedische bruiloft rust op een islamitisch huwelijkscontract en de mahr van de bruidegom aan de bruid. Feesten vinden vaak laat op de avond plaats in feestzalen, en in veel families vieren mannen en vrouwen apart. Hennaavonden, muziek en overvloedig eten zijn gebruikelijk, al verschillen de gewoonten per regio en gezin en horen gasten de aanwijzingen van hun gastheren te volgen.
Zuid-Afrika erkent burgerlijke, religieuze en gewoonterechtelijke huwelijken, en de vele gemeenschappen brengen verschillende tradities mee. In veel Nguni- en andere Afrikaanse families gaan lobola-onderhandelingen tussen de families voorop, als teken van respect en verbondenheid, en de viering van één paar kan een kerkdienst, een witte bruiloft en traditionele ceremonies combineren.
Spaanse stellen kunnen trouwen in een kerk of met een burgerlijke plechtigheid op het gemeentehuis, en Spanje voerde in 2005 het homohuwelijk in. Recepties zijn royaal en lang, beginnen met een meergangenmaaltijd en gaan over in dansen, en in sommige regio’s volgt de dag erna een bijeenkomst die tornaboda heet. Gebruiken verschillen van Andalusië tot Galicië en Catalonië.
Surinaamse families hebben een hindostaanse, Javaanse, creoolse, marron-, Chinese, inheemse of andere achtergrond, dus een vast huwelijksformat bestaat niet. Veel stellen trouwen burgerlijk en houden daarnaast een religieus of traditioneel feest, vaak met muziek, gedeeld eten en meerdere dagen aan evenementen. Gasten doen er goed aan de familie naar gebruiken en kleding te vragen.
In Turkije is alleen de burgerlijke plechtigheid, de nikâh op het gemeentelijke trouwkantoor, juridisch geldig; een religieuze plechtigheid alleen is dat niet. Vóór de bruiloft houden veel families een hennanacht, kına gecesi, en tijdens het feest spelden gasten goud of geld op het paar. Dansen, vooral de halay, hoort bij de meeste recepties.
Emiratische bruiloften volgen een islamitisch huwelijkscontract, en de feesten zijn vaak groot, met in veel families aparte bijeenkomsten voor mannen en vrouwen. Traditionele muziek, hennaavonden en rijke kleding gaan samen met royale gastvrijheid. Het land kent ook grote expatgemeenschappen, dus gasten kunnen ceremonies uit veel andere tradities bijwonen.
Amerikaanse bruiloften worden gevormd door de familieachtergrond, het geloof en de regio van het paar. Een huwelijkslicentie wordt aangevraagd bij een county of lokaal kantoor en een officiant leidt de plechtigheid. Veelvoorkomende onderdelen zijn een gevolg van bruidsmeisjes en getuigen, een rehearsal dinner de avond ervoor, toasts, een openingsdans en een cadeaulijst. Het homohuwelijk is sinds 2015 in het hele land legaal.
In Venezuela maakt het burgerlijk register een huwelijk officieel, en veel stellen houden ook een kerkelijke bruiloft. Recepties zijn uitbundig, met een gezamenlijke maaltijd, toasts en dansen op salsa, merengue en andere Latijnse ritmes. Goede vrienden of familieleden staan vaak als padrinos naast het paar, en gebruiken verschillen per familie en regio, van de Andes tot de kust.
Een Vietnamese bruiloft verloopt in stappen: een verlovingsceremonie, lễ ăn hỏi, waarbij families geschenken uitwisselen op met rood bedekte dienbladen; de trouwdag, met een stoet naar het ouderlijk huis van de bruid en offers aan het voorouderaltaar; en een banket. De bruid draagt vaak een rode of gouden áo dài en gasten geven geld in een envelop.
