Chinees Nieuwjaar, ook wel het Lentefeest genoemd, markeert het begin van een nieuw jaar volgens de traditionele Chinese lunisolaire kalender.
Het is een van de belangrijkste feestdagen in de Chinese cultuur en werd in 2024 opgenomen op de UNESCO-lijst van Immaterieel Cultureel Erfgoed van de Mensheid. Het feest markeert het einde van de winter en het begin van de lente en duurt van oudejaarsavond (de avond vóór de eerste dag van het jaar) tot het Lantaarnfeest op de 15e dag van het jaar. De eerste dag van Chinees Nieuwjaar valt op de nieuwe maan tussen 21 januari en 20 februari.
Chinees Nieuwjaar kent veel mythen en gebruiken. Traditioneel was het een tijd om goden en voorouders te eren. In heel China vieren regio’s het nieuwe jaar met hun eigen lokale gebruiken en tradities. Op oudejaarsavond komen Chinese families samen voor het jaarlijkse reüniediner. Traditioneel maakt elke familie het huis grondig schoon, om symbolisch ongeluk weg te vegen en ruimte te maken voor nieuw geluk. Ramen en deuren worden soms versierd met rode knipsels en tweeregelige gedichten over thema’s als voorspoed, geluk, rijkdom en een lang leven.
Andere gebruiken zijn het afsteken van vuurwerk en het geven van geld in rode enveloppen. Chinees Nieuwjaar wordt ook wereldwijd gevierd in regio’s en landen met grote Chinese of Chineessprekende gemeenschappen, vooral in Zuidoost-Azië, waaronder Australië, Singapore, Brunei, Cambodja, Indonesië, Maleisië, Myanmar, de Filipijnen en Thailand. Ook buiten Azië is het feest goed zichtbaar, vooral in Australië, Canada, Frankrijk, Mauritius, Nieuw-Zeeland, Peru, Zuid-Afrika, het Verenigd Koninkrijk, veel andere Europese landen en de Verenigde Staten.
Chinees Nieuwjaar heeft ook vieringen in andere culturen beïnvloed, die samen vaak Maannieuwjaar worden genoemd, zoals Losar in Tibet, Tết in Vietnam, Seollal in Korea, Shōgatsu in Japan en het Ryukyu-nieuwjaar (Okinawaans: Sjoogwaci).